rPET a mikroplastik – potrzebujemy danych, nie założeń

Rosnący udział recyklatu PET w produkcji nowych opakowań to jeden z kierunków rozwoju gospodarki o obiegu zamkniętym. Wraz ze zwiększaniem liczby cykli przetwarzania PET pojawiają się jednak również pytania o to, jak wielokrotny recykling wpływa na właściwości materiału oraz na poszczególne etapy produkcji nowych opakowań.

Jednym z zagadnień, które warto dokładniej zbadać, jest potencjalna emisja mikrocząstek podczas przetwarzania PET – m.in. produkcji preform, ich rozdmuchu oraz późniejszego użytkowania butelek. Sam fakt wykorzystania rPET nie oznacza oczywiście automatycznie zwiększonego ryzyka dla zdrowia. Aby wyciągać takie wnioski, potrzebne są rzetelne badania i porównywalne dane.

Dlatego dyskusja o zwiększaniu udziału recyklatu powinna obejmować nie tylko dostępność surowca, koszty czy efektywność środowiskową, ale również analizę całego cyklu życia opakowania. Ważne jest sprawdzenie, jak zmieniają się właściwości PET przy kolejnych procesach recyklingu oraz jakie są rzeczywiste poziomy potencjalnej emisji mikrocząstek na poszczególnych etapach produkcji i użytkowania.

Transformacja w kierunku gospodarki obiegu zamkniętego powinna opierać się na faktach i wynikach badań. Jeśli chcemy zwiększać wykorzystanie rPET, powinniśmy jednocześnie rozwijać monitoring jakości materiału, standardy technologiczne oraz badania dotyczące bezpieczeństwa opakowań.

W PZPTS uważamy, że pytania dotyczące wpływu kolejnych cykli recyklingu na właściwości PET są zasadne i wymagają pogłębionej analizy. Celem powinno być znalezienie rozwiązań, które łączą efektywne wykorzystanie surowców wtórnych z wysokimi standardami bezpieczeństwa produktów.